...... ......

ความจริงก็คือในขณะที่เราคิดถึงคนๆนึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นก็อาจคิดถึงคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้งก็อาจมีคนที่คิดถึงเรา โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน




บางครั้งการได้ฝันไปคนเดียว มันก็ดีกว่าการได้รับรู้ความจริงที่ว่า...สิ่งเรา
คิดทั้งหมด มันคือความฝันของเราเองเพียงคนเดียว
ฉะนั้นไม่แปลกเลยที่คนส่วนใหญ่ เลือกที่จะจ่อมจมกับความฝันมากกว่าการที่ได้รับรู้ความจริง




การไม่เป็นที่ 1 ในใจเค้าไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า....เราอาจเป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าเป็นที่ 3 ที่ 4 ....
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า...
ก็ขอให้คิดไว้ว่าดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย.
มันอาจต้องมีน้ำตาบ้าง ในการยอมรับความจริงที่ว่า เราไม่ใช่ที่1




แต่โปรดจำไว้เถอะว่าหาก หัวใจของคุณ ยังไม่ร้องไห้ออกมาดังๆ
พร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...ชั้นเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
โปรดห้ามใจเถอะ ก่อนที่ชั้นจะอ่อนล้าไปกว่านี้....ก็จงชอบต่อไปเถอะ




การรักใครซักคนไม่ต้องการความพยายาม....การตัดใจต่างหาก
ที่ต้องการ ความพยายามอย่างมากมาย
ลองชั่งน้ำหนักใจเราดูซิ ว่าความสุขที่คุณได้สบตาเค้า
กับความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า อันไหนมันหนักหนากว่ากัน




อย่าโทษตัวเอง ที่มาเจอเค้าสายเกินไป...อย่าโทษที่เค้าไม่มีใจให้..
อย่าโทษที่โชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน.....
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง ที่อย่างน้อย ถึงจะพบเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ....ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา แต่ก็ยังได้รับหัวใจของเราไป .....
ยิ้มให้กับโชคชะตา ที่ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้เรารักกัน ..แต่ก็ยังทำให้เรา....ได้รู้จักกัน




คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำที่ครั้งหนึ่ง.. คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้า ไว้คนเดียว
คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง....คนที่ทำให้คุณหัวเราะ และ ร้องไห้ได้มากมาย ...
คนที่เพียงยิ้มของเค้า เปลี่ยนวันที่หมองหม่น ให้กลายเป็นวันที่สดใส...
เท่านี้มันก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ? ++แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครซักคน
ที่เค้ารักมากที่สุด .....นั่นแหละคือความสุขของการได้รัก..อย่างจริงใจ และแท้จริง

-

.....

......